Uzun zamandır dikkatimi çeken bir şey var: Duygular bir performans malzemesi olarak kullanılıyor. İnsanlar duygularını paylaştıkça bağ kurduklarını düşünüyor olabilirler, sanal medyada etkileşimlerini artırabilirler ancak gerçekten amaç bu mu olmalı?
Gerçekten duyguların adeta teşhir edildiği paylaşımlarla birbirimize iyi geliyor muyuz, yoksa birbirimizi daha da mı yoruyoruz?
Bu konu benim için önemli çünkü dijital dünyada yeni bir samimiyet anlayışı oluştuğunu düşünüyorum.
Birçok kişi duygularını ne kadar açık paylaşırsa o kadar gerçek bağ kuracağını düşünüyor.
Oysa her duygusal paylaşım bağ kurmaz.
Bazen sadece acıyı büyütür.
Bazen öfkeyi yayar.
Bazen insanların zaten taşıdığı yükü ağırlaştırır.
Gerçek paylaşım sadece duyguyu aktarmak değildir.
Karşı tarafa:
• Bir içgörü bırakır
• Bir anlam üretir
• Bir umut alanı açar
Çünkü duygular bulaşıcıdır.
Eğer paylaşım yalnızca tetikliyorsa, yalnızca acıtıyorsa, yalnızca öfkelendiriyorsa — bu artık paylaşım değil, duygusal yük aktarımıdır.
Evet, yoğun duygular görünürlük getirir.
Ama görünürlük her zaman iyileşme değildir.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:
Paylaştığım şey insanları güçlendiriyor mu,
yoksa sadece daha mı hassas hale getiriyor?
Benim için gerçek samimiyet: Her şeyi anlatmak değil, duygunun sorumluluğunu alabilmek.